Najczęściej słuchane płyty: 

Premiera płyty “Wzywam Cię” od Mapy była dla mnie wisienką na muzycznym torcie tego roku. Zapętlałem każdy kolejny singiel zapowiadający premierę, a od samej płyty przez długi czas nie mogłem się oderwać. Nie było w tym roku albumu, który dostarczał tak różnorodnych doświadczeń. Mapa potrafi zaskoczyć nieoczywistymi harmoniami i przejściami, jednocześnie nigdy nie rezygnując z melodyjności, czy przebojowości. Poetyckie teksty łączą się z mocnym przekazem, nie ma w tej tej muzyce miejsca na żadne kompromisy. 

„Opowieści Somnambuliczne. Tom I. Wieczny śnieg i odwilż”, czyli dziesięć różnorodnych kompozycji artystów zaproszonych do współpracy przez Nagrania Somnambuliczne, którzy oprowadzają nas po stworzonej przez siebie baśniowej krainie. Przepiękna i różnorodna muzyczna opowieść, z moimi osobistymi faworytami: “Lodowe Ogrody” od Lukasz Poleszak / Wudec, „Sen o trawie i rozbitkach” autorstwa M8N i “Martwy pies znaleziony zimą pod cmentarzem” od Bartosz Zaskórski/Mchy i Porosty. Bardzo kupuję to kooperatywne podejście do tworzenia opowieści i czekam w 2022 na drugą część.

Pozostając w ambientowych klimatach, wiele radości sprawiła mi w tym roku płyta “Shadow of the Torturer” od URTH, w ramach której przez 30 minut mogłem się poczuć jak astronauta na nieznanej planecie (taki to był rok, że czasem kosmiczne perspektywy były bardziej kuszące niż otaczająca nas rzeczywistość). Doceniam też mocno organiczny charakter tworzonych tutaj ambientowych loopów.

Ulubione utwory: 

BYTY – “Wina”. Świetnie zrobiony pop, z delikatną nutą melancholii. Refren jest przegenialny, zacząłem nucić od pierwszego przesłuchania. Nie miałem tutaj pierwszego odsłuchu, bo od razu poszedł kilka razy na zapętleniu. 

bogdan sėkalski, Jan Bąk – “Pojechałbym jeszcze raz nad morze z ojcem”. Nigdy nie wiem, czego się spodziewać po nowym singlu Sękalskiego. Nie wszystkie do mnie trafiają, ale regularnie znajduję tam perełki, które potrafią rozczulić swoją absurdalnością – tak też było w tym przypadku. Nie mam pojęcia, jak te wszystkie pomysły zamknięte w tej piosence się muzycznie “zgadzają” i “pasują”, no, ale jakoś to wszystko działa i smakuje jak najlepsze gofry nad morzem. 

Drobne Niepokoje – “Drobne Niepokoje”. Jak na razie jest to jedyny numer zespołu, ale strasznie jestem ciekaw, co zaproponują w kolejnych. Dla mnie ta piosenka to idealne podsumowanie mijającego roku, solidne 11/10. 

Najlepsze koncerty: 

Mam gdzieś w swojej głowie listę zespołów, na których koncerty po prostu trzeba chodzić. W tym roku dodałem do niej kilka pozycji: Maria Ka – za kosmos na scenie, szaleństwo w oczach i jeden z niewielu obojów w muzyce rozrywkowej; Siema Ziemia – takiej szajby zagranej na żywo dawno nie słyszałem, jest to koncertowy must-go, nieważne, czy uważacie się za fanów jazzu, czy nie – to się wymyka wszelkim ramom; Lastryko – moje personalne największe zaskoczenie. Płytę doceniam, ale nie byłem aż tak w nią wkręcony. Poszedłem na koncert z ciekawości, a dostałem genialny przelot, który mnie zmiótł z butów. 

Na koniec pozostaje mi jedynie wyrazić życzenie większej ilości koncertów w 2022 roku. Fajnie było zatęsknić za słuchaniem muzyki na żywo i przypomnieć sobie, jak bardzo mi tego brakowało, ale chętniej bym teraz więcej poprzeżywał niż tęsknił. //NS

The post Podsumowanie roku: 2021 // NS first appeared on DLA KONTRASTU..

The post Lonker See // Time Out first appeared on DLA KONTRASTU..

Zaczyna się od strony ZS i to jest najlepsza odsłona Sztyletów, jaką do tej pory słyszałem. Zarówno „Kolega w Potrzebie” jak i „Ćwierć” nie bawią się w półśrodki, tylko chwytają słuchacza za fraki od pierwszego dźwięku i nie puszczają do końca. I chociaż od czasu do czasu dostaniemy bardziej melodyjny fragment na złapanie oddechu, to tylko krótkie momenty spokoju przed burzą. To, co wyróżnia część splitu Sztyletów to świetnie podany wokal, a w szczególności jego wykrzyczane prosto z bebechów fragmenty – nie znajdziemy tutaj nawet śladu ściemniania.

Na stronie Ż, dostajemy bardziej liryczny i melancholijny materiał. Mniej jest tutaj mówienia wprost, a więcej spokojnego spojrzenia z dystansu, gdzie ostrość gitary jest często zmiękczona głębią syntezatorowych barw.  Dobrze robi to też samemu flow albumu, bo po wykręconej na 110% intensywności początku potrzebowałem tego stopniowego wyciszenia. Mamy więc do czynienia nie tylko ze splitem, ale z bardzo spójnym albumem, na którym obie kapele doskonale się uzupełniają. Oby więcej takich niespodzianek! //NS

The post Zespół Sztylety / Żurawie // BSNT / Odczuwaj Lekki Dyskomfort first appeared on DLA KONTRASTU..

Pozycja obowiązkowa – sprawdźcie koniecznie! // NS

The post Mapa // No one first appeared on DLA KONTRASTU..

Wydane już blisko cztery lata temu Remains autorstwa Magdy Ter do dziś nie traci na świeżości. Oparta na analogowym brzmieniu elektronika z pogranicza ambientu i techno powoli odkrywa swoje karty, zabierając słuchacza na jakąś odległą planetę. Włączając ten album, czuję się jak astronauta stawiający swoje pierwsze kroki gdzieś poza układem słonecznym. Na początek uderza mnie widok pustynnego krajobrazu tej TER-owej planety, który powstaje z rozwijających się z wolna ambientowych padów. Stawiając kolejne kroki, słyszę dziwne, niepokojące dźwięki, które dają mi do zrozumienia, że gdzieś na tej pustyni kryje się życie – to wrażenie malują świetne i nieoczywiste barwy wykręcone na syntezatorach. Atmosferę tajemnicy podkreślają nieregularnie pojawiające się sample perkusyjne. Z każdym kolejnym krokiem nowa planeta odsłania przede mną swoją historię. To oczywiście tylko moja interpretacja, ale nic nie poradzę, że Remains brzmi dla mnie jak soundtrack z najlepszego filmu science-fiction. Samą płytę usłyszałem po raz pierwszy dopiero 3 lata po jej premierze, kiedy to będąc na jednej z warszawskich edycji Targów Małych Wydawców kupiłem egzemplarz „w ciemno”. Może stąd u mnie te eksploracyjne skojarzenia, bo dokładnie taką podróżą po terra incognita był dla mnie pierwszy odsłuch.

Remains doceniam też za umiejętność budowania opowieści na szczególe. Przez większość utworów towarzyszą nam delikatne ambientowe loopy, które powoli rozwijają się dzięki stopniowej modulacji brzmienia. Co jakiś czas dołączają do tego pełne napięcia perkusyjne wstawki, które grają często wbrew charakterystycznej dla techno transowości – dużo jest tutaj eksperymentu, szczególnie na poziomie brzmienia perkusjonaliów. W to wszystko wplątane są nie-melodie, które pojawiają się znikąd i znikają równie szybko, czasem przypominając szmer stóp, stukanie wody w rurach, czy dźwięki telewizora, który zbyt głośno gra u sąsiada piętro wyżej. Magda Ter potrafi te wszystkie nie-melodie włączyć do kompozycji w naturalny sposób i nadać im znaczenie, a jednocześnie pozostawić je nieuchwytnymi dla słuchacza. To opowieść, która niesamowicie wciąga; dajcie się jej porwać i odkryjcie dla siebie tę planetę. //NS

The post TER // Remains first appeared on DLA KONTRASTU..

Eksperyment zaczyna się już w momencie samego procesu nagrywania i doboru gości. Większość warstwy muzycznej zarejestrowano 3 listopada 2019 roku w Pracowni malarskiej Urszuli Broll i Andrzeja Urbanowicza w Katowicach, a na płycie gościnnie wystąpili aktorzy związani m.in. z Narodowym Starym Teatrem w Krakowie oraz orkiestra górnicza. Z kolei treściowo cały album jest wariacją na temat „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego – w tym wymiarze i sposobie podawania tekstów znowu bardziej zbliżamy się do teatru niż muzyki. 

Pomimo wielokrotnego odsłuchu nadal nie wiem, co tak naprawdę sądzić o tym albumie i trudno mi stwierdzić, czy materiał mi się tak po prostu podoba, czy też nie (choć z każdym kolejnym odsłuchem „wchodzi” coraz bardziej). Ale umówmy się – nie o podobanie tutaj chodzi. Wydaje mi się, że podstawowym pytaniem przy tego typu projekcie jest to, czy słuchacz w pełni wejdzie w świat wykreowany przez artystów. I tu mam największą zagwozdkę. Podczas odsłuchu czuję, że wszystko jest na tej płycie w pełni przemyślane i wszelkie zabiegi stylistyczne są używane w bardzo świadomy sposób. Szczególnie słychać to na poziomie produkcji, która potrafi w odważny sposób konstruować opowieść np. na poziomie panoramy miksu. Z drugiej strony przy słuchaniu towarzyszy mi poczucie, że sama płyta i poszczególne muzyczne przebiegi w jej ramach kończą się tak nagle, jak się zaczynają. Mam wrażenie, że jako słuchacz mam dostęp bardziej do powidoków samego pomysłu, swojego rodzaju impresji na jego temat, niż do materiału, który chwytałby mnie od pierwszych minut i nie puszczał do samego końca. Niemniej jednak każdy odsłuch w jakiś tajemniczy sposób przyciąga moją uwagę i zanim zdążę się w pełni zorientować, staję się ćmą, która nie może się oprzeć światłu dobiegającemu ze Śnialni. 

Mam poczucie, że to jeden z tych albumów, który można ocenić dopiero po dłuższym czasie. Włączyć na świeżo po chwili przerwy i sprawdzić, na ile jest to ciekawy eksperyment, a na ile coś więcej. Na tę chwilę mogę jedynie podziękować Furii i wszystkim zaproszonym gościom, że pomimo niezliczonej ilości godzin, które spędziłem w swoim życiu z muzyką, potrafili wyrwać mnie ze strefy komfortu i postawić przed muzyką, której nie potrafię nawet sam dla siebie określić. Chyba właśnie o to w sztuce chodzi. //NS

The post Furia // Furia w Śnialni first appeared on DLA KONTRASTU..

Tym razem ceremonię prowadzi pochodzący z Poznania URTH, którego album „Shadow of the Torturer” odkrywa plemienno-organiczną stronę ambientu. Ta organiczność, a może nawet biologiczność samego dźwięku jest głównym wyróżnikiem materiału i źródłem fantastycznego napięcia towarzyszącego odsłuchowi. Z jednej strony sprawnie budowane pejzaże dźwiękowe zdają się naśladować odgłosy strumienia, szumu wiatru, czy powoli spadających kropel wody gdzieś we wnętrzu jaskini. Z drugiej, ich silne przetworzenie i użycie efektów, równocześnie tym wyobrażeniom przeczą. Podobnie rzecz ma się w przypadku plemienno-orientalnych barw, które towarzyszą całej płycie. Słyszymy tutaj szamańskie zawodzenia, gardłowe alikwoty, obręczowe bębny, czy misy dźwiękowe, każdorazowo przetworzone w sposób, który oddala je od źródła pierwotnego brzmienia, a jednocześnie nie daje o nim zapomnieć. Jako słuchacz jestem rozdarty pomiędzy podążaniem za swoją projekcją, a rzeczywistością soundscape’u płyty, szczególnie w momentach, gdy do tego wszystkiego dochodzą futurystycznie brzmiące syntezatory. To napięcie w pewien sposób rozładowuje prostota i niespieszność kompozycji, dzięki czemu uwaga słuchacza naturalnie kieruje się ku barwie i charakterystyce dźwięku – budulcowi URTH-owego świata.

Szukając dobrego podsumowania płyty wróciłem myślami do gry „Cyberpunk 2077”. W jednej z dostępnych tam misji spotykamy mistrza Zen, który oferuje nam wspólną medytację w wirtualnej rzeczywistości. Zakładamy odpowiedni sprzęt i naszym oczom ukazuje się przepiękne małe jezioro u stóp wodospadu (to widok, którego na zniszczonej wojnami Ziemi przyszłości już nie doświadczymy). „Shadow of the Torturer” jest dla mnie właśnie taką projekcją medytacji w post-apokaliptycznym świecie. Kiedy na zmysły działają tylko dźwięki, taki seans staje się tym bardziej intrygujący. //NS

The post URTH // Shadow of the Torturer first appeared on DLA KONTRASTU..

PS Sprawdźcie też sam klip, bo jest znakomity!

The post Spoiwo // Martial Hearts first appeared on DLA KONTRASTU..

Okazało się, że chłopaki z DK wzięli sobie ten pomysł mocno do serca i już kilka dni później dostawałem ponaglające wiadomości w stylu „to kiedy działamy z tą playlistą?”. Pierwszy odsłuch odbył się jeszcze w dwuosobowym składzie (ja oraz mój współlokator Adam Karol Drozdowski, bez którego wiary w projekt Polska z Offu pewnie nigdy nie ujrzałaby światła dziennego), przy okazji następnych dołączali do nas kolejni członkowie zespołu, czasem gościnnie też nasi znajomi. I tak udało nam się w ciągu roku przygotować pięć edycji, na które składają się 103 utwory, a łącznym czasie trwania 6h i 45 minut. Wszystkie zostały wybrane spośród 295 propozycji.

Pozytywny odbiór tej inicjatywy przekroczył nasze wyobrażenia – dostaliśmy mnóstwo miłych komentarzy zarówno od samych artystów, którzy pojawiają się na naszych playlistach, poprzez szereg niezależnych wydawnictw, które obdarzyły nas zaufaniem, wysyłając do przedpremierowego odsłuchu nadchodzące albumy, po przede wszystkim słuchaczy, którzy nieustannie dodają nam energii i wiary do dalszego działania. Dzięki temu postanowiliśmy we wrześniu uzupełnić formułę playlisty o niniejszego bloga, na którym możemy dzielić się swoimi refleksjami o przesłuchanych utworach – bardzo nam tego brakowało, bo temperatura dyskusji podczas naszych wewnętrznych odsłuchów bywa naprawdę wysoka.

Dla mnie najbardziej ekscytującym momentem całego tego procesu jest właśnie dzień wspólnego odsłuchu propozycji do playlisty. Sama sytuacja wspólnego słuchania muzyki stała się dla naszej grupy pewnego rodzaju wspólnotowym rytuałem. Oczywiście i wcześniej zdarzało nam się razem słuchać płyt, niejedno spotkanie towarzyskie kończyło się wzajemnym polecaniem sobie nowych utworów, ale w tych sytuacjach muzyka jest zawsze dodatkiem. W przypadku przygotowania playlisty, to ona staje się głównym powodem i bohaterem spotkania, a miłym dodatkiem staje się jego towarzyski aspekt. To odwrócenie priorytetów robi wbrew pozorom dużą różnicę. Nigdy wcześniej nie słuchałem w grupie muzyki z taką uwagą, tak celebrując tę sytuację – jest to też moje największe muzyczne odkrycie w 2020 roku.

Kiedyś w swoim życiu przeczytałem za dużo socjologiczno-antropologicznych książek, przez co wciąż mimochodem zaczynam prowadzić obserwacje i robić w głowie mini-analizy. Te nasze wspólne spotkania dają do tego wiele pretekstów:

– odsłuchy playlisty zawsze robimy w przestrzeni mojego pokoju; z biegiem czasu każdy z nas znalazł w niej swoje stałe miejsce, które zajmuje podczas kolejnych spotkań. Warto zaznaczyć, że dźwiękowe warunki odsłuchu nie są perfekcyjne i każde miejsce ma swoją własną akustykę (inna głośność, częstotliwości, możliwość wsłuchania się w panoramę miksu) – tak naprawdę więc każdy z nas słucha trochę innej wersji utworu;

– nieodłącznym elementem każdego spotkania jest tzw. „godzina na rozruch”. Praktycznie z zegarkiem w ręku mogę odmierzać godzinę, która mija między pojawieniem się pierwszego gościa a włączeniem pierwszego numeru z listy. Złośliwi by powiedzieli, że po prostu każdorazowo mamy godzinną obsuwę, ale w moich oczach jest to element spotkania, w ramach którego można chwilę pogadać o codziennych sprawach, by później móc w pełni skupić się na słuchaniu muzyki;

– wspólne słuchanie buduje uważność i sprawia, że wykraczamy poza granice własnego gustu i przyzwyczajeń, dając drugie szanse numerom, które nie wchodzą nam od razu. Ta uważność buduje się poprzez zestaw gestów i interakcji społecznych. Początek każdego nowego kawałka to ok. 30 sekund ciszy, kiedy każdy ze współsłuchających buduje sobie pierwsze opinie o kawałku (często w ramach tego etapu pojawia się znacząca wymiana spojrzeń między osobami, które od razu dany kawałek „kupiły” lub zdecydowanie odrzuciły). Najciekawsza jest tu sytuacja skrajnie różnych odbiorów – nie raz złapałem się na tym, że chociaż po pierwszych dźwiękach byłem gotów od razu skreślić dany kawałek, widok skupienia na twarzy innej osoby, która tę samą rzecz przeżywa inaczej, sprawiał, że dawałem sobie czas – i w 90% przypadków totalnie się do takiego numeru przekonywałem;

– zwykle podczas odsłuchowego posiedzenia pojawia się kilka utworów, które wszystkich nas chwytają za gardło od pierwszych dźwięków. To są najbardziej magiczne momenty odsłuchu! Mamy zasadę, że nie słuchamy wcześniej cudzych propozycji, dlatego najczęściej poza osobą proponującą wszyscy słuchają danego numeru po raz pierwszy. Moment, kiedy na raz robimy wielkie oczy, bezgłośnie mówimy “wow” i z niecierpliwością czekamy, co wydarzy się dalej, jest niezwykły. Nie będę też ukrywał, że kiedy wypuszczamy gotową playlistę w świat, zastanawiam się, czy nasi słuchacze też mają swoje „wow” przy tych samych numerach, co my.

Wchodząc w 2021 chcemy dalej rozwijać Polskę z Offu, na początek zwiększając trochę regularność wpisów pojawiających się na blogu. Kilku innych pomysłów na razie nie zdradzimy – poprzedni rok nauczył nas nie przywiązywać się do planów i poddawać je ciągłej ewaluacji. Ale przede wszystkim nie mogę doczekać się kolejnych odsłuchów i wspólnych spotkań, a razem z nimi odkrywania kolejnych ulubionych numerów. Mam też nadzieję, że głód nowej muzyki i chęć dzielenia się nią z Wami będzie nam towarzyszyła tak, jak Wy nam w tej przygodzie. //NS

The post Podsumowanie roku: 2020 // NS first appeared on DLA KONTRASTU..

The post Byty // 3 Ep first appeared on DLA KONTRASTU..