ALBUMY ROKU:

bogdan sẹkalski / Jan Bąk – Śpij już stary

Muzyka na albumie duetu sẹkalski / Bąk jest dokładnie taka, jak jego okładka: malowany koślawą kreską pejzażyk z domkiem, zamglony, jakby oddalający się. Jest w tym obrazku i dziecięca wrażliwość, i tona melancholii. Co ma sens, gdyż album w bardzo subtelny, ale i czytelny sposób opowiada o relacji z odchodzącym rodzicem. To piękna i nieco ekscentryczna podróż przez świat barwnych aranżacji i lirycznej wyobraźni autorów. Są tu i spełnione piosenki i malownicze dźwiękowe pejzaże, pełne interesujących warstw i tekstur. Mnóstwo humoru, smutku i kreatywności. Wyjątkowa płyta wyjątkowych młodych artystów.

Licho – Ciuciubabka

Każdy, kto znał poprzednie płyty Licha, oczekiwał chyba właśnie takiego albumu. Ciuciubabka to dla tego nietuzinkowego zespołu progres pod każdym względem: jest tu i masywne, światowe brzmienie, i dojrzały songwriting, ale przede wszystkim fantastyczne zespolenie muzyki z poetycką frazą tekstów Dominika Gaca. Otwarte struktury, kreatywne wybory aranżacyjne, zaskakujące tropy intelektualne – a wszystko płynie w sposób organiczny, niewykoncypowany. To wydarzenie nie tylko w kategorii „metal”: Licho bardzo swobodnie bawi się tu gatunkowymi kliszami i ze swadą rozszerza tego gatunku ramy. A jednocześnie dostajemy tu także idealny balans między niekonwencjonalnymi pomysłami a zwartą i konkretną substancją: z mnóstwem solidnych i zapamiętywalnych riffów, rewelacyjnymi bitami perkusji i wszechstronnym wokalnym wykonem.

Niechęć – Unsubscribe

Niechęć na Unsubscribe nie chce wynajdywać koła na nowo: to solidny jazz-rockowy album z tradycyjnymi na ogół wyborami aranżacyjnymi, którego szkieletem są pasaże pięknie brzmiącego pianina, wiodące zaskakującymi ścieżkami, oraz niezwykle dynamiczna sekcja. Bardzo w tym roku zadomowiłem się w przestrzennym brzmieniu tej płyty, pełnej także gitarowego ambientu. W czułej produkcji, która sprawia wrażenie, jakbym znajdował się z kapelą w jednym pomieszczeniu. W naprawdę chwytliwych i z pasją zagranych partiach saksofonu. W tej instrumentalnej opowieści, w której zdarzają się momenty zapierające dech, a jednak wszystko zagrane jest tu z lekkością. Niechęć nie pręży się i nie spina, brzmi jak zespół, który robi muzykę dla własnej radości, zapraszając zainteresowanych do posłuchania.

UTWORY ROKU:

Nanga – Jesień w Pekinie

Piosenka zupełnie inna od bengerów, które słyszeliśmy na debiucie Nangi. Przeszywająca ballada o niepogodzeniu z odejściem. Słuchać koniecznie z przepięknym wideo.

xDZVØNx – Pustostany

Trzy minuty błogiej intensywności. Beat robi trzęsienie ziemi, wokal w zupełnie ekstatycznych rejestrach. Jeśli nie znacie jeszcze tego dj-sko-wokalnego duetu, ta piosenka będzie świetnym wprowadzeniem.

Max Bravura – Ciężar

Idealnie skrojony song, który powinien podbijać listy przebojów. Skomponowany bez sztampy, bogato zaaranżowany. Polityczny, a jednak niedoraźny komentarz.

KONCERTY ROKU:

Gruzja w Hydrozagadce

xDZVØNx w ramach Lado w Mieście

Bałtyk w ramach cyklu Polska z Offu w Ośrodku Kultury Ochoty

The post Podsumowanie roku: 2022 // SK first appeared on DLA KONTRASTU..

To jakiś paradoks tego albumu: jednocześnie dzieje się w nim bardzo wiele, a wydaje się oszczędny, momentami minimalistyczny, intymny. Brzmienie „Wzywam cię” jest zresztą spójne ze zdjęciami, które towarzyszą albumowym singlom – jest krystaliczne, eksponujące detale, jakby wręcz Mapa zachęcała, by bogate faktury syntezatorów czy bitów traktować równie znacząco co teksty czy linie melodyczne. Pełno tu cyfrowych ornamentów i jakiejś gorączkowej, introwertycznej gonitwy myśli, która przychodzi z tekstami Pasierskiej.

I właściwie trudno się zdecydować, co tu jest highlightem. Przebierać można od niosącego, nieco rapującego intra „Dowiedz się, co jest Twoją bestią”, przez dziwnie hitowe „Przejdź do pozycji dziecka”, tytułowy, wspaniały „Wzywam cię” czy przejmujące „No One” i finałowe „Bzy”.

Choć słychać na tym materiale gdzieniegdzie fascynacje wczesną Björk, Mapa nie ogląda się na gatunki, bo sama sobie wymyśla gatunek. Warto tej nieprzystępnej, ale pięknej płycie dać kredyt zaufania. //SK

The post Mapa // Wzywam cię  first appeared on DLA KONTRASTU..

W katalogu wytwórni znajdziecie wiele wątków ambientowych: ot, choćby płyty od Vysoké Čelo, Zguba, Lugshar, które gdzie indziej przeplatają się z elektroniką, muzyką eksperymentalną: w pokręconych, performatywnych projektach Królówczana Smuga czy transowych płytach Janusz Jurga. Znajdziecie w końcu wykonawców o singer/songwritterskim zacięciu z dream popowym edgem: takich jak Kurkiewicz czy właśnie Bałtyk. Warto zapuścić się w melancholijne, poszukujące Opusowe uniwersum, bo – mimo gatunkowej wszechstronności – ta selekcja artystów układa się w fascynującą, autorską podróż.

Stoisko OEC odnajdziecie regularnie podczas Targów Małych Wydawców, zaś pełny katalog najłatwiej sprawdzić na ich bandcampowej stronie. Warto też zwrócić uwagę na ich ostatnią inicjatywę: płytę „Sunflowers”, stworzoną wraz z inną niezależną wytwórnią LOŻA Oficyna. Ta składanka nowych i niepublikowanych utworów artystów obu labeli i przyjaciół, została wydana, by wesprzeć działalność Fundacji Ocalenie, która zwłaszcza dziś wykonuje niezwykle potrzebną pracę. Wspieramy i my. //SK

The post Labele: OPUS ELEFANTUM first appeared on DLA KONTRASTU..

Najczęściej słuchane płyty:

Bastarda Trio „Fado” – ten wyjątkowy projekt, do którego Bastarda, tworzona przez polskich muzyków – Pawła Szamburskiego, Tomasza Pokrzywiśniego i Michała Górczyńskiego – zaprosiła wokalistę i gitarzystę João de Sousa to swobodna, autorska reinterpretacja tradycynych pieśni fado. Melancholia tego portugalskiego gatunku brzmi tu współcześnie, dotkliwie, boleśnie. Mało ekscytujące? Po prostu posłuchajcie – nawet nie wiedzieliście, że tej muzyki potrzebujecie.

Błoto „Kwasy I Zasady” – po impresyjnych i eterycznych płytach, zespół postawił na trans i minimalizm na przecięciu trip-hopu, jazzu i elektroniki, który w pierwszym odsłuchu może wydać się nieco jednostajny. Ale te organiczne beaty i plamy syntezatorów przynajmniej moją wyobraźnię ponosiły w mijającym roku wiele razy. I uzależniły.

PYŁ „Farwater” – epka, w której punkowa energia spotyka się z jazzowym warsztatem, która mimo krótkiego przebiegu brzmi absolutnie kompletnie. I pokazuje, jak świadomym i zgranym bandem jest PYŁ. Pełne pasji rytmy w tych trzech numerach nie puszczają uwagi ani przez chwilę, ale do zapamiętania jest wszystko: i niebanalna sekcja i wspaniale satysfakcjonujący garażowy brud i doskonałe, majestatyczne melodie gitary i saksofonu.

Ulubione utwory:

Muzyka Końca Lata „Naucz Się Być Sam” – singiel i chyba najlepszy numer z nowego albumu MKL to wszystko, co najlepsze w tym zespole: retrorockowa aranżacja, skoczność i chwytliwość, piękne progresje, przeplatające się z melancholią i dojrzałym przesłaniem.

The Pau „Gazy” – na kontrze mój ulubiony protest song roku, który wgniata prostolinijnością i brudem punkowego groove’u, ale i inteligentnie napisanym, antysystemowym tekstem. 

Mapa „Bzy” – mój ulubiony, ostatni numer z intrygującego debiutu Magdy Pasierskiej „Wzywam Cię”. Mapa w tym dziwacznym, elektronicznym tripie brzmi w jak słowiańska wersja Björk – nie dlatego, że kopiuje jej styl, ale ze względu na kosmiczną osobność jej artystycznej wrażliwości i wyobraźni. Bardzo jestem ciekaw, gdzie ją dalej poniesie.

Najlepsze koncerty:

Dynasonic na Plac Zabaw w ramach letniego cyklu koncertów Lado w Mieście. Trójmiejskie trio robi muzykę konceptualną, która na żywo jest potężna i przerażająco precyzyjna. Choć wolałbym ich usłyszeć w nocy na terenie stoczni, niż nad Wisełką z kraftem za 16 ziko, to ten koncert był dla mnie wydarzeniem.

NANGA w Pogłosie – choć czuć było, że to początek ich koncertowej drogi i że band potrzebuje jeszcze czasu, by osadzić się na scenie, ten występ przypominał mi o jednym z ciekawszych debiutów zeszłego roku. Który moim zdaniem zasługiwał na znacznie większy rozgłos. Sala Pogłosu powinna być pełna tego wieczoru!

Na koniec chcę wymienić nie koncert sensu stricto, ale fenomenalny występ Enchanted Hunters w spektaklu „Halka” w reż. Anny Smolar w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Idźcie koniecznie, nie tylko usłyszeć nietuzinkową muzykę teatralną na żywo, ale i po kawałek naprawdę nowatorskiego teatru. //SK

The post Podsumowanie roku: 2021 // SK first appeared on DLA KONTRASTU..

The post Błoto // Kwasy i zasady first appeared on DLA KONTRASTU..

Jak nie znacie, to zacznijcie o „Gazu”, który powstał zdaje się właśnie na fali październikowego Strajku Kobiet. Artystka opowiada w nim o kordonach policji używających tytułowej substancji do pacyfikacji antyrządowej manifestacji, ale robi z tego naprawdę niebanalną metaforę: mamy tu powietrze jako życiodajną, wywrotową siłę, która „obala rząd” i z drugiej strony zabierające powietrze gazy, które najlepiej „pilnują zakazów”.

W doskonale skomponowanej „Chmurze” mamy z kolei antysystemowy, ale znowu mocny poetycko tekst:

„Chmura / chmura / a to jest z nieba bura / a to jest z nieba sąd

Nie uda się wam / nie uda się nam / bo taki jest plan / taki jest plan / taki jest właśnie plan

Plan idzie z góry / prosto do chmury / a z chmury na głowy nam”

Tyle w tym graniu uwierającej szorstkości, pędu, gorączki. Wiecie, co puszczać, jak znowu wyjdziemy na ulice. //SK

The post The Pau first appeared on DLA KONTRASTU..

The post PYŁ // Farwater first appeared on DLA KONTRASTU..

The post Enchanted Hunters w Narodowym Starym Teatrze first appeared on DLA KONTRASTU..

The post Ciśnienie // Radio Edit first appeared on DLA KONTRASTU..

Myślę, że materiał na „Hidden Hobbies” z tą okładkową eksplozją barw nieźle współgra, chociaż nie jest to muzyka dla każdego. Zespół przypomniał, że jego żywiołem jest przede wszystkim mocny rytm, jazda bez trzymanki oparta na perkusywności o momentami bardzo pierwotnej ekspresji. Słuchając „Hidden Hobbies” często będziemy mieli wrażenie, jakbyśmy znaleźli się w samym sercu tropikalnego lasu i uczestniczyli w psychodelicznym, szamańskim obrzędzie. Chyba najlepiej ten obrazek oddaje wciągający bez reszty „Głośny krzyk” –  sprawdźcie sami.

Mam do tej płyty tylko drobne zażalenie: marzyłbym, żeby była ciut bardziej zbalansowana. Żeby było w niej więcej momentów wyciszenia, skupienia, oddechu między kolejnymi, intensywnymi groove’ami. Opowiadanie historii poprzez prymalną energię bębnów mogłoby czasem być skontrastowane… jakimś kawałkiem sensu (zwłaszcza, że Mołr jest w tym równie świetne). Tak jak w króciutkiej i poetyckiej  „Nodze”, gdzie słyszymy intrygujący spoken word Joanny Bronisłowskiej –  szkoda, że nie znalazło się na tej płycie więcej przestrzeni na taki typ narracji. 

Niemniej jednak mnie ta jazda Mołrów pociąga. I niech już ten wirus idzie w cholerę i niech zobaczę ich z tym materiałem na żywo! //SK

The post Mołr Drammaz // Hidden Hobbies first appeared on DLA KONTRASTU..