Prometh jest super minimalistyczny, słyszysz, że to jest nagrane w domu, w środku pandemii i… totalnie działa. Można się zżymać, że ukulele brzmi jak nagrane na telefon, że sample i bity proste, ale po co? Nie potrzeba tu niczego więcej. Ta surowość fenomenalnie współgra z tym, co piosenka przekazuje – poczucie, że coś dookoła jest nie tak, ale trudno właściwie powiedzieć co. Czy to świat, czy ja?

Wydaje mi się czasem, że wielkim sekretem życia, o którym nikt specjalnie nie mówi, jest fakt, że dla niektórych (a może dla wszystkich?) to, co nazywamy boomersko młodzieńczym buntem, nigdy się nie kończy. Najwyżej możemy go trochę uciszać. Ale świadomość, że mając lat 30, 40, 70, wciąż w sercu czujemy czasem ten sam wkurw niedopasowania, co w wieku lat szesnastu, jest porażająca. Prometh najwyraźniej też to czuje i opowiada o tym – w punkt. //TN

The post Prometh // Ta piosenka nie jest smutna first appeared on DLA KONTRASTU..

Stadion Narodowy świeci się i błyszczy poczuciem winy, myślę sobie z jakiegoś powodu o nierentowności całego przedsięwzięcia. Dojeżdżamy do Starego Miasta, chłopaki śpiewają o kolejnym przegranym turnieju, mi chce się zaśmiać pod maseczką, ale ludzie ostatnio bardziej paranoiczni, więc może nie? Dobra, muzycznie to nie jest szalenie odkrywcze, ale ma w sobie tę punkową surowość, która niesie, niesie, niesie. Gitary grają ze sobą, stopa chodzi, czego chcieć więcej?

„Ole ole i piłka w grze, Polska, Polska przegra mecz” wybrzmiewa jak mantra na koniec, kiedy mijam pomnik zwycięskiej Nike, po jednej stronie odbudowane Stare Miasto, po drugiej bloczyska, przede mną szklane potworki lat dwutysięcznych. Jakieś ciarki mnie przechodzą. Dostaję już pierwsze maile z pracy, zaczyna mnie boleć brzuch. Super jest, chyba posłucham jeszcze raz. //TN

The post Zespół Sztylety // Hymn Polskiej Kadry na Cokolwiek first appeared on DLA KONTRASTU..